حالت بين غم و شادي... حالت بين بيم و اميد... حالت بين خنده و گريه... حالت بين سكوت و صدا...حالت بين نور و تاريكي... اينا همشون حالت الان من هستند... حالت چگونگي...

خودمونو ميكشيم درس مي خونيم واسه كنكور... بعد بهترين دانشگاه قبول ميشيم.. بعد استاداي اونجابه دنبال شكنجه ي شما به خاطر جو حاكم در دانشگاه هستن.. اونجاست كه ناشكري ميكني كه عجب جايي قبول شدم من.. كلا انسانيمو نا شكر.. يه سوال كه خيلي ذهنمو مشغول كرده اينه كه چه جوري آدمايي كه خيلي دعدغه فكري دارن ميتونن تو جايگاههاي علمي به بلندترين مرتبها برسم.. يا فيلم بازي ميكنن كه دغدغه دارن يا من نميتونم دركشون كنم!

امشب باد و باران با من هماهنگ است...چه با سوز مينوازد باد ، چه هق هقي ميزند باران... درختان هم توان اين صدارا ندارند ،مي خواهند ريشه اشان را از جا دربياورند و بگريزند ... جوي آب فوران ميكند ،گويي هزاران راز مگو در دل دارد... گلها عطر خود را پيشكش باد كرده اند... و اما من... من با ياد خداست كه هستم ... هستم چون بعد هر سختي آساني است... هست چون بهترين ياور است .. هستم چون همه چيز ناگزير نابود مي شود... دل من را به نور خودت روشن كن.. هواي دلم را تو ميداني و بس.. آفتاب دل انگيزم آرزوست...

ميزی برای کار
کاری برای تخت
تختی برای خواب
خوابی برای جان
جانی برای مرگ
مرگی برای یاد
یادی برای سنگ
این بود زندگی